4. Sınıfta Bana Bir Şey Oldu

10/02/2018 - Aybala Dönmez

Ben, ben mi ? Ben bile kendimi tanımıyorum ki sizlere anlatayım...

Kimliğime göre 1997 yılında Antalya-Elmalı'da bir hastane odasında gözlerimi açmışım . Doğumumdan 5 sene sonra babamın tahini nedeniyle çok sevdiğimiz memleketimizi bırakıp Adana'ya taşındık. Öğrenimime de burada başladım. Her şey güzelken 4. sınıfta bana bir şey oldu ve bir yaz günü diyabet tanısı konuldu.. Aslında pek ne olduğunu kavrayamamıştım çocuk aklımla... Diyabet de neydi? -Ya da halk dilinde şeker hastalığı...- Annemin göz yaşlarını , babamın yüzündeki ifadeyi , insanların bana acıdığını hissedince ,ya da o kocaman serum iğnesinin ayağıma ve koluma taktıkları zaman başımda bir bela olduğunu anladım. Sonra diyabet eğitimi başladı işte o zaman pankreasım beni terk ettiğini, artık çalışmadığını öğrendim. Dediklerine göre artık çikolata yoktu , o çok sevdiğim tatlı şekerler , annemin yaptığı o güzel pastalar... Hiç biri artık yoktu! O zaman anladım artık hayatta en çok sevdiğim şeyleri bırakmak zorundaydım... Hayatla barışık ben birden hayata küstüm. Hayatımın belli bir kısmı bunu kabullenmekle geçirdim. Diyabetimin benimle ömür boyu beraber olacağını öğrenince onunla barış ilan ettim ve onunla yaşamayı kabullendim. İlk zamanlar çok dikkatliydim , şekerime dikkat ediyordum. Ailem , öğretmenlerim üstüme titriyordu. Yıllar geçtikçe dikkat etmemeye başladım. Çünkü artık büyümüştüm, ondan sıkılmıştım , artık ona dayanamıyordum ! İnsan büyüdükçe sorumluluk sahibi bir insan olur ya ben o kadar sorumsuzlaştım...Sonra Piri Reis Anadolu lisesini kazandım. Doktorumun bana anlattığı şeyleri dinledikten sonra eğer vücuduma zarar vermeye devam edersem tedaviden yararlanamayacağımı söyledi ve bende diyabetime tekrar sarıldım... Şimdi 10. sınıfta başarılı bir eşit ağırlık öğrencisiyim ve 6 yıldır diyabet hastasıyım ve onu hiç tanımadığım kadar çok tanıyorum. Bir gün bu hastalıktan kurtulacağım biliyorum... Bu yüzden kendime bir söz verdim. Bu hastalığın çözümü bulunduğunla onunla küs ayrılmayacağım. Onu sanki yıllarca tanımış ve vakti gelince ayrılmak zorunda olduğumuz bir dost gibi güzelce uğurlayacağım !.Çünkü hayat her şeye rağmen devam ediyor ve bu kısacık ömrümüzü sorunlarla değilde huzurla geçirmeliyiz.. Aybala http://kalbimdekisesler.blogspot.com/